Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog

Présentation

  • : Je cherche un homme
  • Je cherche un homme
  • : A la manière de Diogène, philosophe cynique, regards sur la politique, l'université, la société.
  • Contact


Paris

Recherche

.

Archives

20 décembre 2008 6 20 /12 /décembre /2008 18:36


Tirer dans la chair est le comble de l’oppression sociale.

Toutes les pierres enlevées des trottoirs et jetées aux boucliers des flics ou sur les vitrines des temples de la marchandise ; toutes les bouteilles flambantes traçant des orbites dans le ciel de nuit ; toutes les barricades érigées dans les rues de la ville, séparant nos territoires des leurs ; toutes les poubelles d’une société de consommation, grâce au feu de la révolte, sont transformées de Rien en quelque Chose; tous les poings levés sous la lune; sont les armes donnant chair et réel pouvoir, non seulement à la résistance, mais à la liberté, aussi. C’est ce sentiment de liberté qui mérite seulement d’être parié dans ces moments : le sentiment des matins oubliés de notre enfance, quand tout peut arriver parce qu’il est nous, comme des êtres créateurs qui se sont réveillés, pas les futures machines humaines productives du citoyen, de l’étudiant, de l’ouvrier aliéné, du propriétaire, lu chef de famille. C’est le sentiment d’affronter les ennemis de la liberté – non la crainte d’eux désormais.

Ainsi, tous ceux qui veulent continuer à maintenir leur propre business, comme si rien n’arrive, comme si rien n’est jamais arrivé, ont de sérieuses raisons de s’inquiéter. Le fantôme de liberté vient toujours avec le couteau entre ses dents, avec l’humeur violente de vouloir casser chaque chaîne qui réduit la vie dans une répétition misérable, utile à la reproduction des relations sociales dominantes. Depuis samedi 6 décembre aucune ville dans ce pays ne fonctionne normalement : pas de shopping therapy, pas de rue ouverte pour aller à notre travail, pas de nouvelles sur les prochaines initiatives pour un plan de relance du gouvernement, pas de zapping insouciant aux émissions lifestyle, pas de balade nocturne en voiture autour de la place Syntagma… Ces nuits et jours n’appartiennent pas aux commerçants, aux commentateurs de TV, aux ministres et aux flics. Ces nuits et jours appartiennent à Alexis !

En tant que surréalistes, nous avons été dans les rues au tout premier moment, ensemble avec des milliers de rebelles et d’autres personnes exprimant leur solidarité, parce que le surréalisme est né du souffle de la rue et n’a pas l’intention de l’abandonner. Après la résistance massive aux assassins de l’Etat, le souffle de la rue est encore plus brûlant, plus hospitalier et encore plus créateur. Il n’est pas de notre ressort de proposer une ligne au mouvement. Cependant, nous acceptons la pleine responsabilité de la lutte commune, parce que c’est une lutte pour la liberté. Sans être obligé d’être d’accord avec chaque expression d’un phénomène si massif, sans être les partisans d’une colère aveugle ou de la violence pour la violence, nous considérons que ce phénomène existe à juste titre.

Ne laissons pas ce souffle flambant de poésie se désamorcer ou mourir!

Convertissons-le dans une utopie concrète : la transformation du monde et de la vie!

Aucune paix avec les flics et leurs patrons !

Tous dans la rue !

Ceux qui ne ressentent pas la colère qu’ils se taisent !

Groupe surréaliste d’Athènes, décembre 2008



Version grecque

το φάντασμα της ελευθερίας έρχεται πάντα με το μαχαίρι στα δόντια

Το αποκορύφωμα της κοινωνικής καταπίεσης είναι να σε πυροβολούν στο ψαχνό.

Όλες οι βγαλμένες από το οδόστρωμα πέτρες που έπεσαν στις ασπίδες των μπάτσων ή στις προθήκες των ναών του εμπορεύματος, όλα τα φλεγόμενα μπουκάλια που χάραξαν μια τροχιά στο νυχτερινό ουρανό, όλα τα οδοφράγματα που στήθηκαν στους δρόμους της πόλης, χωρίζοντας τις δικές μας περιοχές από τις δικές τους, όλοι οι κάδοι των καταναλωτικών σκουπιδιών που, χάρη στη φωτιά της εξέγερσης, από Μηδέν έγιναν Κάτι, όλες οι γροθιές που υψώθηκαν κάτω από το φεγγάρι, είναι τα όπλα που δίνουν σάρκα, αλλά και πραγματική δύναμη, όχι μόνο στην αντίσταση, αλλά και στην ελευθερία. Και είναι ακριβώς η αίσθηση της ελευθερίας που εκείνες τις στιγμές αποτελεί τελικά το μόνο στο οποίο αξίζει να στοιχηματίσουμε: η αίσθηση των λησμονημένων παιδικών πρωινών όπου όλα μπορούν να συμβούν γιατί είμαστε εμείς, ως δημιουργικά ανθρώπινα όντα, που έχουμε ξυπνήσει, όχι οι κατοπινές αποδοτικές ανθρωπομηχανές του υπηκόου, του εκπαιδευόμενου, του αλλοτριωμένου εργάτη, του ιδιοκτήτη, του οικογενειάρχη. Η αίσθηση ότι αντιμετωπίζεις τους εχθρούς της ελευθερίας - ότι πια δεν τους φοβάσαι.

Έχουν επομένως σοβαρούς λόγους να ανησυχούν όσοι θέλουν να συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους, σαν μην τρέχει τίποτα, να μην έτρεξε τίποτα ποτέ. Το φάντασμα της ελευθερίας πάντα έρχεται με το μαχαίρι στα δόντια, με την βίαιη διάθεση να σπάσει τις αλυσίδες, όλες τις αλυσίδες, που μετατρέπουν τη ζωή σε μιαν άθλια επαναληπτικότητα, χρήσιμη για την αναπαραγωγή των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων. Από το Σάββατο της 6ης Δεκέμβρη οι πόλεις αυτής της χώρας, όμως, δεν λειτουργούν κανονικά: δεν έχει shopping therapy, ανοιχτούς δρόμους για να πάμε στη δουλειά μας, ειδήσεις για τις επόμενες πρωτοβουλίες ανάκαμψης της κυβέρνησης, ανέμελο zapping στις lifestyle εκπομπές, βραδινές τσάρκες με το αμάξι γύρω από το Σύνταγμα, κλπ., κλπ., κλπ. Αυτές οι μέρες και οι νύχτες δεν ανήκουν στους εμπόρους, στους τηλεσχολιαστές, στους υπουργούς, και στους μπάτσους. Αυτές οι μέρες και οι νύχτες ανήκουν στον Αλέξη!

Ως σουρρεαλιστές βρεθήκαμε από την αρχή στο δρόμο, μαζί με χιλιάδες άλλους εξεγερμένους και αλληλέγγυους ανθρώπους, γιατί ο σουρρεαλισμός γεννήθηκε με την ανάσα του δρόμου, και δεν σκοπεύει ποτέ να την εγκαταλείψει. Μετά την μαζική αντίσταση στους κρατικούς δολοφόνους η ανάσα του δρόμου έχει γίνει ακόμα πιο ζεστή, ακόμα πιο φιλόξενη, ακόμα πιο δημιουργική. Δεν μας αναλογεί η αρμοδιότητα να προτείνουμε μια γραμμή στο κίνημα. Αναλαμβάνουμε, ωστόσο, την ευθύνη του κοινού αγώνα, γιατί είναι αγώνας για την ελευθερία. Χωρίς να είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνούμε με όλες τις πτυχές ενός τέτοιου μαζικού φαινομένου, χωρίς να είμαστε θιασώτες του τυφλού μίσους, και της βίας για τη βία, δεχόμαστε ότι το φαινόμενο αυτό δικαίως υπάρχει.


Να μην αφήσουμε αυτήν την φλεγόμενη πνοή της ποίησης απλά να εκτονωθεί ή να σβήσει.

Να την μετατρέψουμε σε μια συγκεκριμένη ουτοπία : για την αλλαγή του κόσμου και την αλλαγή της ζωής!

Καμιά ειρήνη με τους μπάτσους και τa αφεντικά τους!

Όλοι στους δρόμους!

Όσοι δεν μπορούν να συναισθανθούν την οργή ας το βουλώσουν!

Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας, Δεκέμβρης 08


(Sur l’affiche : L’Etat assassine. Votre silence les arme. Occupation de tout bâtiment public maintenant - Occupation de la Mairie de Saint Dimitri)

Version anglaise

The ghost of freedom always comes with the knife between its teeth


Shooting in the flesh is the high point of social oppression

All the stones removed from pavements and thrown to cops’ shields or shop-windows of the commodity’s temples; all the flaming bottles drawing orbits under the night sky; all the barricades erected on the city’s streets, separating our areas from theirs; all the bins full of rubbish of a consumerist society that the riot’s flames transformed from nothing to something; all the fists raised over the moon; these are the weapons giving flesh and real power, not only to resistance, but freedom, too. It is this feeling of freedom that only deserves to bet on in these moments: the feeling of forgotten mornings of our childhood, when everything can happen because it is us, as creative human beings, that have awaken up, not the future productive human-machines of the subordinate, the trainee, the alienated worker, the private owner, the family man. It is the feeling of confronting the enemies of freedom - not fearing them anymore.

So, everyone who wants to continue minding their own business, as if nothing is happening, as if nothing has ever happened, has serious reasons to be disquieted. The ghost of freedom always comes with the knife between its teeth, with the violent mood to break every chain that reduces life into a miserable repetition, useful for the dominant social relations to reproduce themselves. Since Saturday the 6th of December no city in this country functions normally: no shopping therapy, no free roads to reach our workplaces, no news about government’s next recovery initiatives, no carefree zapping among lifestyle TV shows, no night drives around Syntagma square and so on. These nights and days do not belong to shop owners, TV commentators, ministers and cops. These nights and days belong to Alexis!

As surrealists, we have been out in the streets from the very first moment, together with thousands rebels and other people expressing their solidarity, because surrealism has been born by the street’s breath and does not intend to abandon it. After the massive resistance to state murderers, street’s breath is even warmer, even more hospitable and even more creative. Proposing a direction to this movement doesn’t correspond to us. However, we accept full responsibility for the common struggle, because it is a struggle for freedom. Without being obliged to agree with every expression of such a massive phenomenon, without being partisans of blind anger or violence for its own shake, we consider this phenomenon’s existence right.

Let’s not let this flaming breath of poetry to just defuse or die!

Let’s convert it into a certain utopia: the transformation of world and life!

No peace with cops and their bosses!

Everybody in the streets!

Whoever cannot understand the rage can just shut up!

Surrealist group of Athens, December 2008




Partager cet article

Repost 0
Published by dimitri - dans Bulletin
commenter cet article

commentaires